LIST PREZYDIUM KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI DO KAPŁANÓW

LIST PREZYDIUM
KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
DO KAPŁANÓW
NA WIELKI CZWARTEK 2020 ROKU

 

Drodzy Bracia Kapłani!
Jak co roku na Wielki Czwartek kierujemy do Was serdeczne słowa
pozdrowienia i braterskiej więzi. Pierwotnie planowaliśmy przekazać Wam ten
wielkoczwartkowy list z innym przesłaniem i rozważaniem, które wpisywało się
w tradycję minionych lat i w ogólnopolski program duszpasterski. Jednakże
wydarzenia minionych tygodni zaskoczyły nas wszystkich, czyniąc czas
tegorocznego Wielkiego Postu nieporównywalnym z niczym, co osobiście znamy i
co dotychczas przeżywaliśmy.
Na skutek pandemii i wprowadzonych rygorów sanitarnych opustoszały
zarówno ulice naszych miejscowości, jak i kościoły czy kaplice. Po raz pierwszy od
czasu wojny nie będziemy razem celebrować Mszy Krzyżma i odnawiać w katedrze
przyrzeczeń kapłańskich. Ograniczyliśmy sprawowanie liturgii do
kilkuosobowych grup, a bezpośredni kontakt z wiernymi możliwy stał się tylko w
wyjątkowych przypadkach. Łączymy się na modlitwie dzięki środkom społecznego
przekazu. Z bólem serca przyjmujemy wiadomości o zarażeniu, chorobie i śmierci
tysięcy osób na całym świecie oraz o przebywających w szpitalach zakaźnych w
oddaleniu od bliskich. Wśród ofiar pandemii jest wielu kapłanów. Dla naszych
wiernych i dla nas samych trudnym doświadczeniem staje się nie tylko zarażenie i
choroba, ale także skutki społeczne: kwarantanna, zawieszone zajęcia w szkołach
i uczelniach, przymusowe przestoje i urlopy w wielu miejscach pracy, zatrzymanie
życia kulturalnego. Zapewne przyjdzie nam przyjąć jeszcze wiele cierpień i zmagań
związanych ze skutkami pandemii.
Wszystko to powoduje wiele niepokoju i lęku wśród wiernych, ale także
między nami. „Przestraszyliśmy się i zagubiliśmy – mówił kilka dni temu papież
Franciszek. Podobnie jak uczniów z Ewangelii ogarnęła nas niespodziewana i
gwałtowna burza. Uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy w tej samej łodzi, wszyscy
słabi i zdezorientowani, ale jednocześnie ważni, wszyscy wezwani do wiosłowania
razem, wszyscy potrzebujący, by pocieszać się nawzajem”.
W tym miejscu wyrażamy naszą serdeczną wdzięczność Wam, drodzy
Kapłani, za Waszą postawę miłości i ofiarną posługę w tych trudnych
okolicznościach, za serce, które okazujecie potrzebującym. Dziękujemy zwłaszcza
za troskę o chorych, cierpiących i samotnych, a także za modlitwę za tych, którzy
się nimi opiekują, narażając własne zdrowie, a często także życie. Dziękujemy, że
wielu naszych braci kapłanów stworzyło możliwość wspólnej modlitwy poprzez
Internet. Prosimy Was o trwanie na osobistej modlitwie i o ofiarowywanie
przeżywanych cierpień w intencji zatrzymania epidemii i ograniczenia jej
negatywnych skutków. Dziękujemy za konkretne zaangażowanie w pomoc
osobom starszym, potrzebującym, będącym w kwarantannie, za jałmużnę
wielkopostną wspierającą finansowo wiele dzieł, za zorganizowanie
internetowych rekolekcji oraz telefonów duszpasterskiego wsparcia. Dziękujemy
za dowody, jakie okazujecie sobie wzajemnie w kapłańskim życiu i posłudze,
pomimo fizycznego oddalenia od siebie. Dziękujemy jednocześnie za zrozumienie
i stosowanie się do rozporządzeń kościelnych i państwowych. Służą one
zachowaniu zdrowia i życia nas wszystkich.
Czas, który teraz przeżywamy, jest dla nas wielką tajemnicą, którą trudno
obecnie odczytać. Ufamy, że w przyszłości lepiej i głębiej ją zrozumiemy. Jednak
już dziś pragniemy ją przeżywać w duchu pokory i wiary.
W tym duchu odkrywamy bliskość Chrystusa Pana. Doświadczenia, w
których uczestniczymy, są czasem, w którym On jest obecny, działa i przechodzi
drogą Paschy wśród nas i dla nas. Przechodzi może niezauważalnie i jakby
bezowocnie, bo pośród mrocznych okoliczności, przyjmując słabość, cierpienie,
odrzucenie, osamotnienie i niezrozumienie. Przechodzi z nami przez wielorakie
doświadczenia cierpienia, choroby i śmierci, które budzą w nas lęk i paraliżują.
Jezus wytycza jednak drogę z perspektywą zmartwychwstania i życia – drogę
paschalną, wpisaną w nasz chrzest. Podobnie jak poznali ją apostołowie, tak
obecnie doświadczamy jej my i przeżywamy lęki i opory wobec misterium
paschalnego (por. Mt 16, 22). Jednocześnie ta właśnie Pascha – Jezusa i Kościoła –
jest dla nas podstawowym światłem i zaczynem, by odnowić i przyjąć sens naszego
życia i towarzyszących nam wydarzeń. Uczymy się tego z pokorą. Możliwe, że te
szczególne Eucharystie, które przeżywamy w ogromnym osamotnieniu i
wyciszeniu, oraz czas przeżyty na adoracji eucharystycznej, staną się zaczynem
odnowy naszej obecności i posługi w życiu diecezji, parafii, wspólnot życia
konsekrowanego i w domach formacyjnych.
W tym doświadczeniu wiary nie idziemy i nie możemy iść w pojedynkę –
każdy zdany tylko na samego siebie lub na małą grupę osób. Chrystus gromadzi
nas wokół Siebie i obdarowuje nas sobą – Kościołem. Przypomina nam o tym
papież Franciszek: „W obecnej sytuacji pandemii, w jakiej się znajdujemy, żyjąc
mniej lub bardziej odizolowani, jesteśmy zachęceni do odkrycia na nowo i do
pogłębienia wartości komunii jednoczącej wszystkich członków Kościoła.
Zjednoczeni z Chrystusem nigdy nie jesteśmy sami, ale tworzymy jedno Ciało,
którego On jest Głową”. Bardzo pragniemy tej wspólnoty i wspólnotowego
towarzyszenia. Chcemy przekładać to pragnienie na potrzebne gesty jedności,
solidarności i pomocy, na miarę naszych możliwości. Mamy w tym przykład ze
strony samego Chrystusa, który u progu Paschy objawił się uczniom jako
prawdziwy sługa braci i sióstr (por. J 13, 1-20).
Drodzy Kapłani!
Jako pasterze Kościoła w Polsce chcemy podjąć wyzwania tego czasu
wspólnie z Wami. Modląc się razem, chcemy prosić o łaski Ducha Świętego, by móc
lepiej rozeznać stojące przed nami zadania i wspólnie zaangażować się w ich
realizację. Z naszej strony pragniemy uczynić wszystko, co potrzebne, aby
wspomóc Was, parafie i wspólnoty w tym trudnym okresie. Już podjęte w tym celu
działania uzupełnimy kolejnymi, w miarę zmieniającej się sytuacji i kondycji
naszych wspólnot. Wspólnie prośmy Boga, abyśmy mogli ukierunkować wszystkie
nasze pragnienia, zamiary, czyny i posiadane dobra jedynie do dyspozycji
miłosiernego Pana.
Z całego serca powierzamy Was wstawiennictwu i opiece Matki
Najświętszej i patronów Polski. Prosimy razem Boga za cały Kościół w Polsce,
abyśmy mogli sprostać wyzwaniom, przed którymi stoimy.
Z pasterskim błogosławieństwem,
+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
+Marek Jędraszewski
Arcybiskup Metropolita Krakowski
Wiceprzewodniczący
Konferencji Episkopatu Polski
+Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny
Konferencji Episkopatu Polski
Warszawa, dnia 31 marca 2020 roku